[...]
Yolumu sonradan səhraya saldım,
Qumların rəqsinə lap heyran qaldım.
Gördüm ki, səhrada tənha dolanan,
Dodağı çatlamış, halı pərişan
Qeys gəzir.
Baxdım və məəttəl qaldım.
Sevgidən səhrada gizlənən Məcnun
Elə bir ah nalə çəkdi ki o an,
Həm mənim könlümdə,
Həm də ki onun
Səhra günəşinin altında donan
Sevgi göz yaşları qar olub yağdı.
Gözləri göy rəngdə,
Saçlardı ağdı.
Mənə yalvarışla bir qədər baxdı,
Sonradan dedi ki, dərdi necədir:
Gündüzlər incidir onu səhrada.
Yazığın xilası ancaq gecədir.
Leylaya qovuşur gecələr ancaq.
Fəqət bilir ki, yenə də günəş çıxacaq.
Bilir ki, sonralar onu ya qorxaq,
Ya igid, ya yazıq deyib şairlər.
Ancaq heç incimir, gəlin bir baxaq,
Şairlər nəqədər səhvlər deyirlər.
Qələmdə olsa da bütün Həqiqət,
Şairin əlləri insan əlidir.
Yaxşı niyyəti var, bilirik, fəqət
Şairlər adətən bir az dəlidir.
Məcnun da bir qədər şairdir axı,
Demək ki, yaxşı tanıyır o bu günahı.
Bu dəli dərvişi gecəyə ismar
Eyləyib,
Getdim ki, ümmana qılım tamaşa.
[...]
17/03/2010