Июльский дождь страстей не остудил.
Жара июльская обид не растопила.
И каждый бился и не находил
Того, что было прежде сердцу мило.
Мы заблудились в собственной судьбе.
Мы перестали говорить стихами.
В пылу высокой жалости к себе
Мы не заметим осени дыханье.
Когда сойдут снега большой зимы
Разбудят нас весенние капели.
Кому тогда, мой друг, расскажем мы,
Как на одну любовь мы постарели?
Любовь Захарченко
Şerlər şairin göz yaşlarıdır.
Gizlədir hönkürtü, nalələrini.
Şerlər şairin yoldaşlarıdır,
Bilirlər dərdini, çarələrini.
Şairlər sevirlər payızı, qışı,
Soyuqlar onlara cənnət kimidir.
Şairə əzizdir gecə yağışı,
Əzablar da ona ləzzət kimidir.
Hər şair bilir öz zəifliyini.
Bilir ki, dünyada heçnəyi bilmir.
Şair var, görsədir zərifliyini,
Şair var, düşünür gizlicə, dinmir.
Şair olmaq üçün şer şərt deyil.
Elə şair var ki, əş`arı yoxdur.
Şer yazmamaq da qəti dərd deyil.
Dərdlidir qəmli kəs, qəmxarı yoxdur.
Gər iki misramı oxuyan kəslər,
Sizə də “şairdir Pünhan” deyirlər,
Çox olur həyatda belə həvəslər.
Mən şair deyiləm, yalan deyirlər.
17.07.08 3:29
Verviers
