Dəftəri-Pünhan

Я не люблю себя, когда я трушу,
Обидно мне, когда невинных бьют,
Я не люблю, когда мне лезут в душу,
Тем более, когда в нее плюют.

Высоцкий – Я не люблю

Bir vaxtlar bir yoldaşın o biri blog`a yazdığından bir parça.)) Son günlər durduğum yerdə şerlər yadıma düşür.

Mən gedirəm gələcəyə,
Gələcəyi gətirməkçün!
Mən gedirəm gələcəyə,
Öz haqqımı götürməkçün!

Mən gedirəm sərhəddləri dağıtmaqçün!
Mən gedirəm bir gün geri qayıtmaqçün!

Mən gedirəm gələcəyə,
Gələcəyə gələnlərə
Yer hazırlayım.
Hərifləri sətrlərə düzə-düzə,
Fikirləri yazım, yayım.

Durun!
Gedək gələcəyə!
Düzəldək bu gələcəyi!
Gün gələcək,
Biz hamımız gerçəkliyə dönəcəyik!

O günədək gələcəyi düzəldək ki,
Gün gələndə,
Söyməsin bizi gerçəklik,
Biz keçmişə çevriləndə.

05 dec 2008
01:30

Verviers,
Belgium

Nəvaxt yazdığım yadımda deyil. Bugün gözəl bir insanın sayəsində yadıma düşdü.

Днем он сидит верхом и скачет,
Ночами же, страдая плачет.
Нам не понять природу эту,
И зажигаем сигарету.

Рождаемся, кричим, смеемся,
Дабы узнать, с чего беремся
Скитаюсь я по всему свету,
Итога нет, дай сигарету.

Влюбляемся, какое счастье,
И убиваем ради власти,
Замкнутый круг, исхода нету,
И зажигаем сигарету.

Стареем. Мудрость и лекарства.
Жалеем молодость, лукавство.
Возьму вчерашнюю газету,
Достать бы где-то сигарету…

Nəvaxtsa internetdə tapdığım bir şer. Könlümü aldı, o vaxtdan bəri əl altında saxlayıram.

Dostum

Gəl, məni dost kimi dindir, danışdır.
Dost bilsin qıraqdan camaat bizi.
Mən deyim: dostumdur, sən de: tanışdır,
Hamıdan gizlədək sevdiyimizi.

Danışaq, gülüşək, gəzək yan-yana
Onda adımıza söz də deyilməz.
Gizli görüşümüz çıxsa meydana,
Deyək ki, dost dostla görüşə bilməz?

Yalandan bir oğlan şəkili gətir,
Heç kim bilməsin ki, sevgiliyik biz.
İstəsən arada qoluma da gir,
Burda pis nə var ki , dost deyilik biz?

Zəng elə danışaq dərsdən-filandan,
Anana denən ki, bir yoldaşımdı.
Qoy hamı “dost” bilsin bizi hər zaman,
Denən ki , heç mənim sevən yaşımdı…

Bu yolla gizlədək gəl sevgimizi,
Camaat “dost” bilsin, anansa yoldaş…
“Dost”luğa bükərək həsrətimizi,
Bir azcıq sevinək gəl yavaş-yavaş.

“Dost”luqla böyüsün məhəbbətimiz,
Qoy daha olmasın həsrət, göz yaşı…
Gəl, əvvəl həyatda yoldaş olaq biz,
Sonrasa olarıq həyat yoldaşı…

Qismət.

Dünən İohann Höttenin Faust əsərini rusca oxumağa qərar verdim bilirəm ki bitirməyə həvəsim çatmayacaq. Sözsüz ki, fikrimi cəlb edən misralar yenə də Mefistofelin sözləri oldu:

(…)

Я расскажу, как люди бьются, маясь.
Божок вселенной, человек таков,
Каким и был он испокон веков.
Он лучше б жил чуть-чуть, не озари
Его ты божьей искрой изнутри.
Он эту искру разумом зовет
И с этой искрой скот скотом живет.
Прошу простить, но по своим приемам
Он кажется каким-то насекомым.
Полу летя, полу скача,
Он свиристит, как саранча.
О, если б он сидел в траве покоса
И во все дрязги не совал бы носа!

(…)

Господь

И это все? Опять ты за свое?
Лишь жалобы да вечное нытье?
Так на земле все для тебя не так?

Мефистофель

Да, господи, там беспросветный мрак,
И человеку бедному так худо,
Что даже я щажу его покуда.

(…)

Как речь его спокойна и мягка!
Мы ладим, отношений с ним не портя,
Прекрасная черта у старика
Так человечно думать и о черте.

(…)

Мефистофель

Смерть – посетитель не ахти какой.

Фауст

Блажен, к кому она в пылу сраженья,
Увенчанная лаврами, придет,
Кого сразит средь вихря развлечений
Или в объятьях девушки найдет.
…

İstər eşqin, istər dərdin bağından
Fərqi yoxdur nə dərirsən dər mənə.
İslanmışın sudan olmaz qorxusu,
Diş qıcama, ay qocaman nər mənə.

Ad da verdin el içində, hörmət də,
San da verdin, şan da verdin, şöhrət də,
Pul da verdin, var da verdin, dövlət də,
Sən Hatəmsən nələr verdin gör mənə.

Mən Bəhmənəm sınıq könlüm hörmədin,
Ah-naləmi eşitmədin, görmədin,
Qadir Allah, sevdiyimi vermədin,
İndən belə nə verirsən, ver mənə.

Qaraqoyunlu Aşıq Cahad

Kimi qan ağlayır, kimi kef çəkir,
Bilmirəm, bu fələk nə həvəsdədi.
Sıyırıb qılıncı, alıb əlinə,
Məqamdı, başımı kəshakəsdədi.

Tacirəm, mətahım dünyanın qəmi,
Heç pərgar olmadı işimin cəmi.
Daima nizamdı könlümün simi,
Kərəmi kökdədi, Dilqəm üstədi.

Mən Aşıq Cahadam, dost yorğunuyam,
Ilqar qədəhinin tam dolğunuyam.
Elə vurulmuşam, el vurğunuyam,
Eldən ötrü hey qulağım səsdədi.

Bu gece yuxumda seni görmüşem,
Gördüm baharına qar elenibdir.
Üreyinden axan qanı görmüşem,
Gördüm xeyalın da güllelenibdir…

Meni xatırladın alayarımçıq,
Qol açıb bağrına basmaq istedin.
Seni unudana sen yazıq-yazıq,
‘Oğul, bu vaxtacan hardasan? ‘ dedin.

Qelbimi üşütdü titrek nefesin,
Varlığım qara bir derde büründü.
Bir zaman ruhuma can veren sesin,
İndi qulağımda mateme döndü…

Bölündük, qürbetin payına düşdüm,
Bağlanıb yollarım, dara bağlıyam.
Sen menim, mense can hayına düşdüm,
Men nece deyim ki, Qarabağlıyam? !

Çox şeyi unutdum o günden beri,
Amma qelbimdeki yaram sağalmır.
Gözaçıb dünyaya geldiyin yeri,
Beşikden-qebredek unutmaq olmur…

Ezelden qelbime, ruhuma çökmüş,
Qara qorxuları terk edirem men.
Vetensiz yaşamaq ölüm demekmiş,
Bunu indi-indi derk edirem men…

O senli günlerim düşürler yada,
Qemli xatireler durur qesdime.
Vetensiz ölersem bir ovucsada,
Qarabağ torpağı sepin üstüme…

Afiq_Agdami

http://uyeler.antoloji.com/afiq-agdami/

Sevgi vardir ki, dodaqlarda acar güllerini,
Sevgi vardir ki, bir az qar kimi, rüzgar kimidir.
Sevgi vardir oxudur qəlbi də bulbullərini,
Belə bir sevgi menim ruhumu oxşar kimidir.

Sevgi vardir ki, uzaqdan bize parlaq gorunur,
Ona yaxmaşlayalim cunki o zulmetle dolu.
Sevgi vardir ki, dusher yerlere daim surunur,
Oyle bir sevgi de min durlu xeyeletle dolu.

Sevgi vardir ki, bahardan bizə gullər gətirir,
Içe zəqqum ve zəhər, qoxlama, qəlbin qanayar.
Sevgi vardir uzuxoş, daxili bir qorxulu yar.

Sevgi vardir bize cox dadli əməllər gətirir,
Fəqət hepsinde qaranliq gecəler kolgəsi var.
Sevgilərde qarişiq bilməcələr kölgəsi var.

Mikayıl Müşfiq