Aradan nə qədər il keçib görən, -
Tanıya bilmədim,
məni bağışla.
Mən elə bilirdim, sənsiz ölərəm,
Mən sənsiz ölmədim,
məni bağışla!

“Ölmədim” deyirəm,
nə bilim axı, -
Bəlkə də, mən sənsiz ölmüşəm elə,
Qəbirsiz-kəfənsiz
ölmüşəm elə.

Bəlkə də, biz onda ayrılmasaydıq,
Nə mən indikiydim,
nə sən indiki, -
Ayrıldıq, şeytanı güldürdük onda;
Bu ilin
bu ayın
bu günündəki,
Elə bu küçənin bu tinindəki
məni də, səni də öldürdük onda.

…Sağımız-solumuz adamla dolu,
Qol-qola kişilər, qadınlar keçir.
Özündən xəbərsiz
ömründə min yol
Özünü öldürən adamlar keçir.

Keçir öz qanına qatan adamlar,
Bir də ki, qan hanı?
Qan axı yoxdu.
Hamı günahkardı dünyada,
amma
Dünyada heç kəsin günahı yoxdu.

Bizsiz yazılmışdı bu tale, bu baxt,
Sapanddan atılan bir cüt daşıq biz.
Bəlkə bu dünyada
on-on beş il yox,
Min il bundan qabaq ayrılmışıq biz.

Halal yolumuzu dəyişib,
nəsə
Çaşmışıq, bir özgə yoldan getmişik.
Bəlkə min il qabaq səhv düşüb nəsə,
Minillik bir səhvə
qurban getmişik.

Dəyişib yerini bəlkə qış-bahar,
Qarışıb dünyanın şəhəri, kəndi.
Bəlkə öz bətnində
ögey analar
Ögey balaları gəzdirir indi.

Ömrüm başdan-başa yalandı bəlkə,
Taleyim başqaymış doğrudan elə.
O yoldan ötən qız
anamdı bəlkə,
Bəlkə də, oğlumdu bu oğlan elə.

Bu yalan ömrümdə
görən sən nəsən?
Bəlkə heç sevgilim deyilsən mənim.
Anamsan,
bacımsan,
nənəmsən,
nəsən?!..
Bircə Allah bilir, nəyimsən mənim.

Bizi kim addadar bu ayrılıqdan,
Çatmaz dadımıza
nə yol, nə körpü.
Ölüsən,
dirisən,
hər nəsən,
dayan!
Dayan, heç olmasa əlindən öpüm…

Deyirsən: “Ölüyəm, ölünü öpmə…”
Əlimin içində
soyuyur əlin.
Deyirsən: “Sən allah, əlimi öpmə,
əlimdən, deyəsən, qan iyi gəlir…”

Gördüm ki, səhrada tənha dolanan,
Dodağı çatlamış, halı pərişan
Qeys gəzir.
Baxdım və məəttəl qaldım.

Sevgidən səhrada gizlənən Məcnun
Elə bir ah nalə çəkdi ki o an,
Həm mənim könlümdə,
Həm də ki onun
Səhra günəşinin altında donan
Sevgi göz yaşları qar olub yağdı.

Gözləri göy rəngdə,
Saçlardı ağdı.
Mənə yalvarışla bir qədər baxdı,
Sonradan dedi ki, dərdi necədir:

Gündüzlər incidir onu səhrada.
Yazığın xilası ancaq gecədir.
Leylaya qovuşur gecələr ancaq.
Fəqət bilir ki, yenə də günəş çıxacaq.
Bilir ki, sonralar onu ya qorxaq,
Ya igid, ya yazıq deyib şairlər.
Ancaq heç incimir, gəlin bir baxaq,
Şairlər nəqədər səhvlər deyirlər.
Qələmdə olsa da bütün Həqiqət,
Şairin əlləri insan əlidir.
Yaxşı niyyəti var, bilirik, fəqət
Şairlər adətən bir az dəlidir.
Məcnun da bir qədər şairdir axı,
Demək ki, yaxşı tanıyır o bu günahı.

Bu dəli dərvişi gecəyə ismar
Eyləyib,
Getdim ki, ümmana qılım tamaşa.
[...]

17/03/2010

Fikrimdə bircə mövzu qalacaq,
Batacam badələrin mən neçəsində.
Təəssüf ki arzum arzu qalacaq,
Bu isti yay gecəsində.

02/07/09
21:52

Saqiya! Şərab gətir, əlac budur qürbətdə,
Meyxanədə batacam, öləcəm xərabətdə.
Yazacam qata-qata mürəkkəbə əşki mən,
Nədəndir ki burdayam? Olmayaydım keşki mən!

1:00
07.04.09
Verviers.

16:50
05/04/09

Verviers

Теперь пусть кто-нибудь другой
Несёт как тяжесть оба мира
И гнётся от думы дугой,
Не видя ни чумы, ни пира.

Уйдет в пыстуню с караваном
Другой Меджнун, а я устал.
Когда-то будучи султаном,
Сейчас простым дервишем стал.

Уйду туда, де тихо, мирно,
Пойму как поудобней сесть,
Чтобы когда припрется смерть,
В объятья, к ней отдаться смирно.

27.04.09
00:42
Verviers.

Заканчивая сигарету,
Наверно всё же не умру.
Жаль, не узнаю я к утру
Ни цель и ни дорогу эту.

27.04.09
0:21
Verviers.

Для райского климата райского сада,
где все зеленеет от края до края,
тепло поступает по трубам из ада,
а топливо ада — растительность рая.

Судьба мне явно что-то роет,
сижу на греющемся кратере,
мне так не хочется в герои,
мне так охота в обыватели!

Когда судьба, дойдя до перекрестка,
колеблется, куда ей повернуть,
не бойся неназойливо, но жестко
слегка ее коленом подтолкнуть.

Я стараюсь вставать очень рано
и с утра для душевной разминки
сыплю соль на душевные раны
и творю по надежде поминки.

Какое это счастье: на свободе
со злобой и обидой через грязь
брести домой по мерзкой непогоде
и чувствовать, что жизнь не удалась.

В наш век искусственного меха
и нефтью пахнущей икры
нет ничего дороже смеха,
любви, печали и игры.

Нет, не судьба творит поэта,
он сам судьбу свою творит,
судьба — платежная монета
за все, что вслух он говорит.

Живущий — улыбайся в полный рот
и чаще пей взбодряющий напиток;
в ком нет веселья — в рай не попадет,
поскольку там зануд уже избыток.

Последнюю в себе сломив твердыню
и смыв с лица души последний грим,
я, Господи, смирил свою гордыню,
смири теперь свою — поговорим.

Вспоминает в ночи
человек
Старый двор и
душистый чурек,
Воробьями бушующий
май
И охрипший усталый
трамвай.

Человек в иностранном
углу
К борозде приставляет
иглу –
Из мелодии старых
времен
Выплывает истаявший
сон.

И пески обнимает
лоза,
Окликают друзей
голоса,
И струится протяжный
мугам
Сквозь свеченье
холодных реклам.

Сийавуш Мамедзаде