Meni xatırladın alayarımçıq,
Qol açıb bağrına basmaq istedin.
Seni unudana sen yazıq-yazıq,
‘Oğul, bu vaxtacan hardasan? ‘ dedin.

Qelbimi üşütdü titrek nefesin,
Varlığım qara bir derde büründü.
Bir zaman ruhuma can veren sesin,
İndi qulağımda mateme döndü…

Bölündük, qürbetin payına düşdüm,
Bağlanıb yollarım, dara bağlıyam.
Sen menim, mense can hayına düşdüm,
Men nece deyim ki, Qarabağlıyam? !

Çox şeyi unutdum o günden beri,
Amma qelbimdeki yaram sağalmır.
Gözaçıb dünyaya geldiyin yeri,
Beşikden-qebredek unutmaq olmur…

Ezelden qelbime, ruhuma çökmüş,
Qara qorxuları terk edirem men.
Vetensiz yaşamaq ölüm demekmiş,
Bunu indi-indi derk edirem men…

O senli günlerim düşürler yada,
Qemli xatireler durur qesdime.
Vetensiz ölersem bir ovucsada,
Qarabağ torpağı sepin üstüme…

Afiq_Agdami

http://uyeler.antoloji.com/afiq-agdami/