Dəftəri-Pünhan

Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum. Işığı gördüm, korktum. Ağladım.
Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim.
Karanlığı gördüm, korktum.
Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi…
Ağladım.

Yaşamayı öğrendim.
Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu;
Aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu öğrendim.

Zamanı öğrendim.
Yarıştım onunla…
Zamanla yarışılmayacağını, zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim…

İnsanı öğrendim.
Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu…
Sonra da her insanin içinde iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.

Sevmeyi öğrendim.
Sonra güvenmeyi…
Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu,
Sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu öğrendim.

İnsan tenini öğrendim.
Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu…
Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim.

Evreni öğrendim.
Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.
Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmek gerektiğini öğrendim.

Ekmeği öğrendim.
Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini.. .
Sonra da ekmeği hakça üleşmenin,
Bolca üretmek kadar önemli olduğunu öğrendim.

Okumayı öğrendim.
Kendime yazıyı öğrettim sonra…
Ve bir sure sonra yazı, kendimi öğretti bana…

Gitmeyi öğrendim.
Sonra dayanamayıp dönmeyi…
Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi…

Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yasta…
Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım.
Sonra da asil yürüyüşün kalabalıklara karsı olması gerektiğine aydım.

Düşünmeyi öğrendim.
Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.
Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek olduğunu öğrendim.

Namusun önemini öğrendim evde…
Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu;
gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el sürmemek olduğunu öğrendim.

Gerçeği öğrendim bir gün…
Ve gerçeğin acı olduğunu…
Sonra dozunda acının,
Yemeğe olduğu kadar hayata da lezzet kattığını öğrendim.

Her canlının ölümü tadacağını,
ama sadece bazılarının hayati tadacağını öğrendim.

Rumi

Gece insanlar o qeder semimileshir ki, butun eksiklikleri ve keyfiyyetleri gorsenir. Birinciler daha chox. Teessuf.

Mən insanam.
Tənimə min can, bədənimə min ruh yaşayır.
Sayılmaz qədər sonsuz kainat yerləşir bədənimdə.
Mən insanam.
Ziddiyyətlərlə dolu fikirlərim ümmanlara oxşayır.
Torpaqda var, səmalarda vətənimdə.

Mən insanam.
Eyni zamanda bütün cəhətlərə baxa bilərəm.
Daxilimə gedən yol, Kainatın sonsuzluğuna gedəndən daha uzundur.
Mən insanam.
Qaya kimi dayana, sular tək axa bilərəm.
Fikirlərimdən keçən yol dağ yollarından daha təhlükəli, daha uzundur.

Mən insanam.
Bəli düşünüb xeyr, xeyr düşünüb bəli deyirəm.
Hər iki rəqibin tərəfini saxlaya bilərəm.
Mən insanam.
Məndən fərqlisinə dəli deyirəm.
Bağlı qapıları bir də bağlaya bilərəm.

Mən insanam.
Gözlərimin dərinlikləri ümman axınlarından qəddardır.
Baxışlarımın bizi nizələrdən dərin kəsir.
Mən insanam.
Mənə dörd divar çox geniş, bütün dünya isə dardır.
Nəfəsimin ən amansız küləklərdən güclü əsir.

Mən insanam.
Qorxaqlığım cəsarətimin güc mənbəsidir.
Ölümün olması həyatımı zənginləşdirir.
Mən insanam.
Yaxşılıq arzum arzuların ən pisidir.
Ayırmaq istəyim ayrılanları birləşdirir.

Mən insanam.
Yalanlarım həqiqət bulağına aparır.
İnamım tərəddüd, tərəddüdüm inam doğurur.
Mən insanam.
İradəm dağ yarıb tufan qoparır.
Əllərim daşlardan xəmir yoğurur.

Mən insanam.

13.04.10 00:56

[...]
Yolumu sonradan səhraya saldım,
Qumların rəqsinə lap heyran qaldım.

Gördüm ki, səhrada tənha dolanan,
Dodağı çatlamış, halı pərişan
Qeys gəzir.
Baxdım və məəttəl qaldım.

Sevgidən səhrada gizlənən Məcnun
Elə bir ah nalə çəkdi ki o an,
Həm mənim könlümdə,
Həm də ki onun
Səhra günəşinin altında donan
Sevgi göz yaşları qar olub yağdı.

Gözləri göy rəngdə,
Saçlardı ağdı.
Mənə yalvarışla bir qədər baxdı,
Sonradan dedi ki, dərdi necədir:

Gündüzlər incidir onu səhrada.
Yazığın xilası ancaq gecədir.
Leylaya qovuşur gecələr ancaq.
Fəqət bilir ki, yenə də günəş çıxacaq.
Bilir ki, sonralar onu ya qorxaq,
Ya igid, ya yazıq deyib şairlər.
Ancaq heç incimir, gəlin bir baxaq,
Şairlər nəqədər səhvlər deyirlər.
Qələmdə olsa da bütün Həqiqət,
Şairin əlləri insan əlidir.
Yaxşı niyyəti var, bilirik, fəqət
Şairlər adətən bir az dəlidir.
Məcnun da bir qədər şairdir axı,
Demək ki, yaxşı tanıyır o bu günahı.

Bu dəli dərvişi gecəyə ismar
Eyləyib,
Getdim ki, ümmana qılım tamaşa.
[...]

17/03/2010

Когда человек, кому ты говоришь как тебе плохо, понимает тебя, тебе меньше кажется, что ты жалуешься на свою жизнь.

Но так редко можно найти человека, который может тебя понять. И еще реже можно с этим человеком говорить.

Я нашел этого человека. И мы поговорили всего один вечер. Три с половиной часа мы сидели друг напротив друга. Говорили не постоянно. Иногда задумывались или просто смотрели друг-другу в глаза сквозь дым сигарет. Мы пили кофе. И регулярно курили. Я курил больше. И нервничал сильно. Кажется, я и говорил больше. Непривычно.

Нам было трудно объяснять словами те чувства и мысли, которые мы оба чувствовали. Это превратилось в некую игру. Так как мы оба знали о чем идет речь, мы просто соревновались в подборе нужных слов. Кто найдет самое подходящее слово для того или иного ощущения. Было интересно.

Мы друг-другом восхищались. Мы делились своими достижениями в жизни, мыслями и находками и это не казалось нескромным. В глазах каждого горел огонь интереса, уважения и восхищения к другому.

Мы позволяли себе не только выставлять на показ свои лучшие стороны, но и наоборот. Мы говорили о своих отрицательных чертах, но ни у одного из нас не промелькала мысль о том, чтобы ждать пустой комплимент или напрашиваться на него или просто этот комплимент сделать. Знаете, эти глупые манеры «Я такой тупой – Что вы, ваш интеллект не знает себе равных, вы очень умны».

Мы не соглашались друг с другом и исправляли друг-друга. Но это были не споры, поводы показать другому кто круче или еще что-нибудь. Мы просто шли вдвоем на пути к Истине и помагали друг-другу подойти к ней поближе.

Те три с половиной часа были особенными и имеют особое место в моем существовании и в моей памяти. Эту магию не стерло даже время. Каждый раз, когда я прохожу перед тем местом, я вспоминаю тот вечер и то осознание собственного существования, что оно мне подарило.

Bəzən, əlimizdə olan qüvvəni dərk edərkən, qisas almaq, o qüvvədən istifadə etmək imkanı çox cəlbedici olur. Bəzən qılıncı qaldıraraq tanıdığın zəif nöqtələrə dəqiq və güclü zərbə endirmək istəyirsən. Bəzən insanları incidərək onların əzab çəkdiklərini bilmək insana zövq verir.

Fəqət yox. Qılıncın ağırlığı məsuliyyət haqda xatırlatmalıdır. Bunu yadda saxlamaq lazımdır. Demək olar ki həmişə.

Başlığın əhəmiyyəti yoxdur. Yazımla birbaşa əlaqəsi də həmçinin, məncə.

Yazım yazı haqdadır. Fikrim fikir haqda. Maraqlısı da odur ki, bu o qədər də maraqlı deyil.

Yazı yazmaq kimə və nəyə lazımdır? Şer adlandırılan cızma-qaralarımın əksəriyyətindən xoşum gəlmir. Onları çap etdirmir, tanışlar arasında yaymıram. Onda nə üçün yazıram? Nəyə lazımdır bu yuxusuz gecələrdə, uzun yol gedən qatarlarda, maraqlandırmayan dərslərdə arxa-arxaya düzülmüş hərflər, üst-üstə yığılmış sətrlər, ağrıdıcı biganəliklə vərəq üzərinə səpələnmiş bəndlər?

Yazı yazmaq lazımdır. Yazı yazmaq tələbatdır. Yazı yazmaq, fikir dünyaya gətirmək yaşamağa kömək edir. Güzgüdə gördüyüm dostum demişkən, “Gərək Allah olmaq istəyəsən ki, heç olmasa insan olasan”. Yazı yazmaq, fikir fikirləşmək insanı Allaha yaxınlaşdırır. Yaradıcılıq, yaratmaq qabiliyyəti Allaha xasdır. Mən isə insanları sevmirəm. Bəşəriyyəti də sevmirəm. İnsanlar zəif, cahil və miskin məxluqlardır. “Mən Allah olmaq istəyirəm, insanlardan bir şey çıxmadı.” – gəlir hərdən dəli ağlıma. Əstağfürullah, qətiyyən nəyəsə iddia etmirəm. Yaradan tək və mükəmməldir. Biz isə ancaq kamil ola bilərik.

Yazıları kim üçünsə yazmıram. Yazıların mövcudluğu onların oxunub-oxunmamağından asılı deyil. Necə ki Yaradanın varlığı ona inanların olub-olmamasından. O səbəbdəndir ki, Blog`umun reklam kompaniyasına, cızma-qaralarımın kitab cildinə düşməyə ehtiyyacı yoxdur. Adımın hardasa ucadan deyilməyini, kimliyimin açıqlanmasını istəmirəm.

Mən Pünhanam. Tanınmamışam, tanınmayacam da. Gizli dəftərlərdə fikirlərimi də, arzularımı da, hisslərimi də gizlədirəm. Düşündüyümü deməyə, dediyimi düşünməyə bilərəm. Sevdiklərimə sevdiyimi, gözlədiklərimə gözlədiyimi, darıxdıqlarıma darıxdığımı demək məcburiyyətində deyiləm. Özləri bilməlidirlər. Özləri inanmalıdırlar. Gizlədiklərimi bilməlidirlər, dediklərimə inanmalıdırlar. Dəlilsiz, sübutsuz.

Hamımız Pünhanıq. Bütün insanlar aysberq kimi öz əsas kimliyini soyuq və qaranlıq sular altında gizlədir. * Gizli hisslərini aşikar edənlər ya ağılsız, ya da zəif, kompleksli şəxslərdir. Tanınmağa ehtiyyacı olanlar, şöhrətpərəstlər, adlarının səhnələrdən çəkildiyi üçün iş görənlər cahil, xəstə, yalançıdırlar. İlk növbədə özlərini aldadırlar. İdeyalarının reallaşması üçün şöhrət kimi çirkə dözənlərdir qəhrəmanlar. Şöhrət məqsəd deyil, vasitədir.

Oxumasın kütlə yazılarımı. Fikrimə nə PR, nə reklam gərək. Deyəcəm dostuma, dostum dostuna. Beləcə dünyanı fırlanacayıq. Fikir dəyərli olarsa, onun yayılması üçün şəxsiyyət və mənliyin şöhrət və xahiş kimi çirkinliklərə qurban verilməsinə ehtiyyac yoxdur. Düzgün və dürüst fikir özü özünü yayır.

Bəlkə də mən özüm də yalan deyirəm özümə. Bəlkə də kiminsə təsadüfən oxuyacağı ümüdü ilə yazıram. Kiməsə göndərməyə utanıram axı.

* 05/04/2010 3:34 DÜZƏLİŞ: “Bəzi insanlar, aysberq kimi, kimliklərinin əsas hissəsini soyuq və qaranlıq sular altında gizlədir.”

Qar – ən gözəl təbiət hadisəsidir. Gecə, səmanın ay işığına bürünən vaxtı, göydən ağ, soyuq və narın ulduzlar yağaraq ətrafı gəlin libasına geyindirir. Yeri hələ ayaq izləri ilə korlanmamış hamar qar örtüyü qoruyur. Bu mükəmməl gözəlliyə yorulmadan tamaşa etmək olar.
Səhər isə, hər yer yenə də palçıq, çirk və insan hərəkətinin izləri ilə şikəst olunmuş hala gəlir.

Şikayətlənmək də, özü haqda durmadan danışmaq da uşaqlara, ya da qocalara (söhbət yaşdan getmir) xas olan keyfiyyətdir. Hər ikisi ətrafdakıların diqqətinə ehtiyyac duyurlar.

Yazım bir-iki söz, deyim şe’rdir,
Oxusun dostlarım, tərifləsinlər.
Deyim ki, sözlərim şamlar əridir,
Sətirlər gözləri hərifləsinlər.

Göndərim şe’r sandığımı
Tüm dostlara, dərgilərə.
Xəyal edim qələmimi, sandığımı
Düzəcəklər sıra-sıra sərgilərə.

Məclislərdə, hər kəs sərxoş olanda,
Durub hamı məndən şer istəsin.
Mən də lovğalanım: kef xoş olanda,
Könül istəyir ki, ustad söz desin.

Başa düşməsə də, hamı əl çalsın.
Yadda qalmasın heç bircə sözüm də.
Böyük-böyük danışmağım yadlarda qalsın.
Unudulsun şe’rlər, sonda özüm də.

Bilməyim ki, ayıq halda,
Üzümə yox, fəqət dalda,
Hər mənə tərif deyən şəxs
Edir cahilliyimdən bəhs.

Deyir ki, “nə? şairdir bu?”
“Belə şe’rdən ac qarnına qırx dənə”.
Deyir “guya mahirdir bu?”
…

Fikirdə nə, ağılda nə, sözdə nə…

23.12.08 2:15