Dəftəri-Pünhan

Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum. Işığı gördüm, korktum. Ağladım.
Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim.
Karanlığı gördüm, korktum.
Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi…
Ağladım.

Yaşamayı öğrendim.
Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu;
Aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu öğrendim.

Zamanı öğrendim.
Yarıştım onunla…
Zamanla yarışılmayacağını, zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim…

İnsanı öğrendim.
Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu…
Sonra da her insanin içinde iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.

Sevmeyi öğrendim.
Sonra güvenmeyi…
Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu,
Sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu öğrendim.

İnsan tenini öğrendim.
Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu…
Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim.

Evreni öğrendim.
Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.
Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmek gerektiğini öğrendim.

Ekmeği öğrendim.
Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini.. .
Sonra da ekmeği hakça üleşmenin,
Bolca üretmek kadar önemli olduğunu öğrendim.

Okumayı öğrendim.
Kendime yazıyı öğrettim sonra…
Ve bir sure sonra yazı, kendimi öğretti bana…

Gitmeyi öğrendim.
Sonra dayanamayıp dönmeyi…
Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi…

Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yasta…
Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım.
Sonra da asil yürüyüşün kalabalıklara karsı olması gerektiğine aydım.

Düşünmeyi öğrendim.
Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.
Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek olduğunu öğrendim.

Namusun önemini öğrendim evde…
Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu;
gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el sürmemek olduğunu öğrendim.

Gerçeği öğrendim bir gün…
Ve gerçeğin acı olduğunu…
Sonra dozunda acının,
Yemeğe olduğu kadar hayata da lezzet kattığını öğrendim.

Her canlının ölümü tadacağını,
ama sadece bazılarının hayati tadacağını öğrendim.

Rumi

Иногда мне просто хочется умереть.

Умереть, чтобы не видить продложения. Не знать как всё закончилось. Не быть вынужденным принимать решения, тем самым выбирать между «сделать больно себе» и «сделать больно другому». Хочу умереть, чтоб просто сказали «он мог сделать многое», а не «он так многое мог бы сделать, но у него не получилось». Хочу, чтоб запомнили как человека, который погиб в бою, а не скончался после поражения. Страх.

Часто люди ждут от тебя что-то. Мало или много. Некоторые просят, некоторые требуют, некоторые считают что ты должен, последние ставят ультиматумы. В эти моменты вспоминаю ответ продовца, который должен уважать покупателей, одной надоедливой покупательнице «вы стойте здесь, а я пойду к чёрту». Хочется от них всех убежать. Подальше, поглубже внутрь. Трусость.

Последние годы съели, сломали меня. Оставили от меня, моей силы, ума и желаний только нечёткую тень. Остатки разорвавшегося тела. Я думаю медленнее, иду не до конца, принимаю все капризы жизни и подчиняюсь. Слабость.

И, сегодня, глядя на то, во что я превратился, я презираю себя. Презрение – хуже чем ненависть. Презрение – это когда ты и ненависти не достоин.

Порой я лишь мечтаю о том, чтобы вытащить заржовевший мечь и ударить. Забыть все обязанности чести, ценности, принципы. Покинуть идеализм. Не по этим принципам меня медленно уничтожали и загоняли в клетку. И не по этим принципам во мне вырабатывали подчинение. Другие чувства правили этим парадом.

Только, интересно, смогу ли я собраться и буду ли достаточно смел? Ведь… Иногда мне просто хочется умереть.

22.12.2009 1:14
Verviers, Belgium

Mey süzülsün cəmlərə! Bu gecə məst olacam!
Bəlkə sərməst ikən cəfadan sərbəst olacam.
Görəcəm yar simasın dibində badələrin,
Olacam mən bu gecə padşahı gadələrin.

Saqiya! Şərab gətir, əlac budur qürbətdə,
Meyxanədə batacam, öləcəm xərabətdə.
Yazacam qata-qata mürəkkəbə əşki mən,
Nədəndir ki burdayam? Olmayaydım keşki mən!

1:00
07.04.09
Verviers.

Bəzən, əlimizdə olan qüvvəni dərk edərkən, qisas almaq, o qüvvədən istifadə etmək imkanı çox cəlbedici olur. Bəzən qılıncı qaldıraraq tanıdığın zəif nöqtələrə dəqiq və güclü zərbə endirmək istəyirsən. Bəzən insanları incidərək onların əzab çəkdiklərini bilmək insana zövq verir.

Fəqət yox. Qılıncın ağırlığı məsuliyyət haqda xatırlatmalıdır. Bunu yadda saxlamaq lazımdır. Demək olar ki həmişə.

Çox maraqlıdır.

Deyirlər ki, insanlar bəzən valideynlərinin səhvlərinə görə cavab verməli, valideynlərinin günahlarına görə əzab çəkməlidirlər. Etdiyimiz hər şey bumeranqdır, əvvəl-axır qayıtmalıdırsa, nəyə görə belə gec qayıdıb uşaqlarımıza dəyməlidir? Niyə həyat bizim başımıza gətirməli bəlanı uşaqlarımızın başına gətirir?
Qarğışa görəmi? Bilmirəm. Ancaq bu müşahidəni doğurdan da tez-tez edirəm.

Doğurdan da, maraqlıdır.