Dəftəri-Pünhan

Həyatımızda elə insanlar var ki, özümüzün sanki “antipodudur”. Belə insanlar həyatda tək-tək olur. Əks cinsdən olanda bu daha xoşdur. Ancaq hər iki halda, onlarla gedəcəyiniz yol əvvəl-axır sonuna yetir.
Helə tanışlarımın biri dünən gecə yadıma düşdü. Bəlkə də indi onun yerini tutan insanlarla fərqini başa düşdüyümə görə.
O yoldaşımla o qədər də yola getməsək də, səbəbini bilirdik – hər ikimiz eyni dərəcədə tərs və gizli idik(bir az da qəddar). Aylarca danışmasaq belə, yaddan çıxmadığımızı; sirrdaş olmasaq da, yalan demədiyimizi; xasiyyətimiz və hisslərimiz oxşar olsa belə, dünyaya baxışımız fərqli idi. Ancaq bəzən belə yoldaşlar da lazımdı həyatda. Sözsüz nə hissləri yaşadığını başa düşsün. Həm də bu insanlardan tam həqiqəti, nə qədər acı olsa belə, eşidəcəyinə əmin olursan. Çünki bu insanlar səndəki zəiflik və qüdrəti özlərində də görürlər və bilirlər.

Bu gece yuxumda seni görmüşem,
Gördüm baharına qar elenibdir.
Üreyinden axan qanı görmüşem,
Gördüm xeyalın da güllelenibdir…

Meni xatırladın alayarımçıq,
Qol açıb bağrına basmaq istedin.
Seni unudana sen yazıq-yazıq,
‘Oğul, bu vaxtacan hardasan? ‘ dedin.

Qelbimi üşütdü titrek nefesin,
Varlığım qara bir derde büründü.
Bir zaman ruhuma can veren sesin,
İndi qulağımda mateme döndü…

Bölündük, qürbetin payına düşdüm,
Bağlanıb yollarım, dara bağlıyam.
Sen menim, mense can hayına düşdüm,
Men nece deyim ki, Qarabağlıyam? !

Çox şeyi unutdum o günden beri,
Amma qelbimdeki yaram sağalmır.
Gözaçıb dünyaya geldiyin yeri,
Beşikden-qebredek unutmaq olmur…

Ezelden qelbime, ruhuma çökmüş,
Qara qorxuları terk edirem men.
Vetensiz yaşamaq ölüm demekmiş,
Bunu indi-indi derk edirem men…

O senli günlerim düşürler yada,
Qemli xatireler durur qesdime.
Vetensiz ölersem bir ovucsada,
Qarabağ torpağı sepin üstüme…

Afiq_Agdami

http://uyeler.antoloji.com/afiq-agdami/

Əslində başlığın mövzu ilə əlaqəsi azdır. Nəisə.
Bugün daha bir “tərif” axınından sonra, həmişəki müzakirə və suallar. “Bu ki tərif deyil, mən həqiqəti deyirəm.”, “Sevmədiyini başa düşmək olar, bəs niyə inanmırsan axı?” və s.
Əslində qəliz heçnə yoxdur. Təriflərə inanmaqdan qorxuram. Həyatda inkişaf etmək üçün, inkişaf üçün yerin olmasına inanmaq lazımdır. Qorxuram ki, təriflərə inanıb, inkişafdan əlimi üzüm. Həm də, necə deyərlər, “ağac bar verdikcə başını aşağı salar”. Bu nə sadəlik, nə də təbazökarlıqdır.
Başqa bir müşahidəm : mübarizə “xəstələri”, əslində, “şər deməsən, xeyir olmaz” prinsipi ilə yaşamalıdırlar. Bu da nə pessimizm, nə də fatalizmdir.
Bunlar sadəcə düşüncə tərzi və seçimdir. Müsbət cəhətləri olduğu kimi, mənfiləri də var, ancaq bunu bilməsəniz də olar.

Axır neçə vaxtdır ki, blogların və blogçuların sayı xeyli çoxalıb. Bloglar açılır, bir-iki yazı yazılır, sonra ya yaddan çıxır, ya da bezib atırlar.

İndi maraqlıdı da… mən də birini açdım, dedim ki bu hamı üçün olacaq. Amma məqsəd nədi?

Keçən bloglarla tanış olanlar bəlkə də müəyyən dərəcədə məyus olacaqlar. Yox-yox, şerləri yazacam, düzdü hamısını yox. Şəxsi şerləri, eləcə də şəxsi fikirləri əfsus ki daha burda oxumayacaqsınız. Onun əvəzinə bəzi yeni ideyalar, daha qlobal məsələlərə toxunmağa çalışacam. Bir də ki, bu blogda yazılarım demək olar ki ancaq azərbaycanca olacaq. =)

Blog`u işə salmağa daha bir cəhd. İki ilə yaxın gizli yazılardan sonra, yəqin ki artıq açıq yazılara keçmək olar.

Bu dəfə daha ağır olacaq :)