Misc.

Gəl, qoşul bizlərə…

Deyirəm eşq olsun =)

Bir zamanlar Vətənə dönüşümdə kiçik bir dərvişlik etmək istəyirdim. Elə indi də istəyirəm. Ayaqla Bakıdan kəndimizə qədər getmək. İnsanlarla danışmaq, öyrənmək, öyrətmək. Başa düşüb, başa salmaq. Xülasə, insanlaşmaq gözəl olardı.

Son bir-neçə həftə ərzində isə belə bir fikir ağlımdan çıxmır. Ali məktəbə daxil olmadan əvvəl sufilərin yanında bir müddət yaşamaq. Məsləhət almaq üçün münasib insan, çox şükür ki, var. Gərək danışım, fikrini öyrənim. Öncəki yazımı nəzərə alaraq, bunu etmək mənə çox şey gətirə bilər. İlk növbədə elə “insanlaşmaq” üçün.

Həyat, sən nə qəribəsən?

Bu internetsiz vaxtlarımda qısa yazılara maraq daha da artır. Bu gün belə bir fikir gəldi beynimə: insana həyatında müəyyən qədər şanslar verilir. Zənginlik, kamillik, uzaq diyarlara səfərlər və sair kimi. Bu şanslardan istifadə etmək isə o qədər də asan deyil. Bunun üçün gözü-bağlı özünü həyatın axarına buraqmalısan. Kim üçünsə bu çox gözəl, kim üçün isə acınacaqlı nəticələnə bilər. Ancaq məncə bunu yaşamağa dəyər. Bu risk insanı kökündən dəyişir və məncə çox az hallarda xeyir gətirmir.

"hə"lər və "yox"lar.

Qar da yağdı, qış da gəldi, mühit də dəyişdi. Nələr olmadı… Ancaq yenə də nəsə çatışmır. Dəyişməyən bircə Flora xanımın oxuduğu mahnıdır.

“Yenə tapılmadı, payız gəlincə, o uzaq günlərin itmiş açarı”.

Hər bir insan həyatı boyu nələrisə öyrənir, bəzi keyfiyyətlər isə onda öncədən olur. Bu qısa həyatım boyu etdiyim saysız-hesabsız səhvlərə baxmayaraq, ən azından bir şeyi etməyi hər zaman üstün tutmuşam – “hə” fikirləşəndə “hə”, “yox” fikirləşəndə isə “yox” deməyi.