Dəftəri-Pünhan

Blog punhan.namə-yə köçdü.

Я ненавижу эти осенние посты про жестокий мир. И всё же…

Я ненавижу эту клавиатуру. Ненавижу эту долбанную клавиатуру и эту долбанную Тошибу. С тех пор как он у меня, я не могу ничего на нем печатать. Мне не нравятся изгибы этих клавиш. Эти не четкие, не ясные, скользкие и двуличные кнопки, на которых невозможно написать ничего сносного.

Я не хочу больше до неё дотрагиваться, не хочу больше на ней печатать. Из этого не выйдет ничего хорошего.

www.aysab.eu domain’i alındı.

Məni rahat qoya bilmir məhəbbətim…

İçib-içib, bu qanımdan,
Alıb-alıb, bu canımdan,
Hər günümdən, hər gecəmdən,
Hər anımdan doya bilmir məhəbbətim.
Məni rahat qoya bilmir məhəbbətim.

Dostuma deyir ki sözümü kəssin,
Ülgücə deyir ki üzümü kəssin.
Yaşlar görmək istəyir gözümdə deyəsən,
Şəkil çəkmək istəyir üzümdə deyəsən.
Kağız bilmir, boya bilmir məhəbbətim?
Məni rahat qoya bilmir məhəbbətim.

Edam eləmək istəyir.
Bu gecə yuxuda edam eləyib.
Adam eləmək istəyir məni.
Bu səhər sanıb ki, adam eləyib.
Nə düzəldə bilir məni,
Boynumu da vura bilmir,
Dərimi də soya bilmir məhəbbətim,
Məni rahat qoya bilmir məhəbbətim.

Gözlərinə baxa-baxa edilən hər günah üçün,
Gözlərdə gizlənən o günəş üçün,
Silah üçün,
Atəş üçün,
Gözlərimi oya bilmir məhəbbətim,
Amma..
Məni rahat qoya bilmir məhəbbətim.

18.08.2010
20:37
Brüssel

Tənhalığa qovuşmuşam bu gecə,
Deməli, o qədər tənha deyiləm.
Yaxşı həmsöhbətdir, özü də necə,
Onunla o qədər tənha deyiləm.
Bir azca susarıq fikirə dalıb,
Bir az həzz alarıq mənzərələrdən.
Susarıq bağlardan, məqbərələrdən,
Susaram ki könlüm harada qalıb.
Onunla bərabər ora gedərik.
Oturub biryerdə, söhbət edərik.
Birgə günləri də salarıq yada,
Bundan başqa bir yer, başqa bir devr.
Tənhalıqdan bədbəxt yoxdur dünyada,
Axı tənhalığı az adam sevir.

27.06.10

R`dam-Brüssel qatarında

Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum. Işığı gördüm, korktum. Ağladım.
Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim.
Karanlığı gördüm, korktum.
Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi…
Ağladım.

Yaşamayı öğrendim.
Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu;
Aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu öğrendim.

Zamanı öğrendim.
Yarıştım onunla…
Zamanla yarışılmayacağını, zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim…

İnsanı öğrendim.
Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu…
Sonra da her insanin içinde iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.

Sevmeyi öğrendim.
Sonra güvenmeyi…
Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu,
Sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu öğrendim.

İnsan tenini öğrendim.
Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu…
Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim.

Evreni öğrendim.
Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.
Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmek gerektiğini öğrendim.

Ekmeği öğrendim.
Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini.. .
Sonra da ekmeği hakça üleşmenin,
Bolca üretmek kadar önemli olduğunu öğrendim.

Okumayı öğrendim.
Kendime yazıyı öğrettim sonra…
Ve bir sure sonra yazı, kendimi öğretti bana…

Gitmeyi öğrendim.
Sonra dayanamayıp dönmeyi…
Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi…

Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yasta…
Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım.
Sonra da asil yürüyüşün kalabalıklara karsı olması gerektiğine aydım.

Düşünmeyi öğrendim.
Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.
Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek olduğunu öğrendim.

Namusun önemini öğrendim evde…
Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu;
gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el sürmemek olduğunu öğrendim.

Gerçeği öğrendim bir gün…
Ve gerçeğin acı olduğunu…
Sonra dozunda acının,
Yemeğe olduğu kadar hayata da lezzet kattığını öğrendim.

Her canlının ölümü tadacağını,
ama sadece bazılarının hayati tadacağını öğrendim.

Rumi

Gece insanlar o qeder semimileshir ki, butun eksiklikleri ve keyfiyyetleri gorsenir. Birinciler daha chox. Teessuf.

Yenə bu şəhərdə üz-üzə gəldik,
Neyləyək, ayrıca şəhərimiz yox.
Bəlkə də, biz xoşbəxt ola bilərdik,
Bəlkə də, xoşbəxtik,
xəbərimiz yox.

Aradan nə qədər il keçib görən, -
Tanıya bilmədim,
məni bağışla.
Mən elə bilirdim, sənsiz ölərəm,
Mən sənsiz ölmədim,
məni bağışla!

“Ölmədim” deyirəm,
nə bilim axı, -
Bəlkə də, mən sənsiz ölmüşəm elə,
Qəbirsiz-kəfənsiz
ölmüşəm elə.

Bəlkə də, biz onda ayrılmasaydıq,
Nə mən indikiydim,
nə sən indiki, -
Ayrıldıq, şeytanı güldürdük onda;
Bu ilin
bu ayın
bu günündəki,
Elə bu küçənin bu tinindəki
məni də, səni də öldürdük onda.

…Sağımız-solumuz adamla dolu,
Qol-qola kişilər, qadınlar keçir.
Özündən xəbərsiz
ömründə min yol
Özünü öldürən adamlar keçir.

Keçir öz qanına qatan adamlar,
Bir də ki, qan hanı?
Qan axı yoxdu.
Hamı günahkardı dünyada,
amma
Dünyada heç kəsin günahı yoxdu.

Bizsiz yazılmışdı bu tale, bu baxt,
Sapanddan atılan bir cüt daşıq biz.
Bəlkə bu dünyada
on-on beş il yox,
Min il bundan qabaq ayrılmışıq biz.

Halal yolumuzu dəyişib,
nəsə
Çaşmışıq, bir özgə yoldan getmişik.
Bəlkə min il qabaq səhv düşüb nəsə,
Minillik bir səhvə
qurban getmişik.

Dəyişib yerini bəlkə qış-bahar,
Qarışıb dünyanın şəhəri, kəndi.
Bəlkə öz bətnində
ögey analar
Ögey balaları gəzdirir indi.

Ömrüm başdan-başa yalandı bəlkə,
Taleyim başqaymış doğrudan elə.
O yoldan ötən qız
anamdı bəlkə,
Bəlkə də, oğlumdu bu oğlan elə.

Bu yalan ömrümdə
görən sən nəsən?
Bəlkə heç sevgilim deyilsən mənim.
Anamsan,
bacımsan,
nənəmsən,
nəsən?!..
Bircə Allah bilir, nəyimsən mənim.

Bizi kim addadar bu ayrılıqdan,
Çatmaz dadımıza
nə yol, nə körpü.
Ölüsən,
dirisən,
hər nəsən,
dayan!
Dayan, heç olmasa əlindən öpüm…

Deyirsən: “Ölüyəm, ölünü öpmə…”
Əlimin içində
soyuyur əlin.
Deyirsən: “Sən allah, əlimi öpmə,
əlimdən, deyəsən, qan iyi gəlir…”