Yazım bir-iki söz, deyim şe’rdir,
Oxusun dostlarım, tərifləsinlər.
Deyim ki, sözlərim şamlar əridir,
Sətirlər gözləri hərifləsinlər.

Göndərim şe’r sandığımı
Tüm dostlara, dərgilərə.
Xəyal edim qələmimi, sandığımı
Düzəcəklər sıra-sıra sərgilərə.

Məclislərdə, hər kəs sərxoş olanda,
Durub hamı məndən şer istəsin.
Mən də lovğalanım: kef xoş olanda,
Könül istəyir ki, ustad söz desin.

Başa düşməsə də, hamı əl çalsın.
Yadda qalmasın heç bircə sözüm də.
Böyük-böyük danışmağım yadlarda qalsın.
Unudulsun şe’rlər, sonda özüm də.

Bilməyim ki, ayıq halda,
Üzümə yox, fəqət dalda,
Hər mənə tərif deyən şəxs
Edir cahilliyimdən bəhs.

Deyir ki, “nə? şairdir bu?”
“Belə şe’rdən ac qarnına qırx dənə”.
Deyir “guya mahirdir bu?”
…

Fikirdə nə, ağılda nə, sözdə nə…

23.12.08 2:15