Əslində başlığın mövzu ilə əlaqəsi azdır. Nəisə.
Bugün daha bir “tərif” axınından sonra, həmişəki müzakirə və suallar. “Bu ki tərif deyil, mən həqiqəti deyirəm.”, “Sevmədiyini başa düşmək olar, bəs niyə inanmırsan axı?” və s.
Əslində qəliz heçnə yoxdur. Təriflərə inanmaqdan qorxuram. Həyatda inkişaf etmək üçün, inkişaf üçün yerin olmasına inanmaq lazımdır. Qorxuram ki, təriflərə inanıb, inkişafdan əlimi üzüm. Həm də, necə deyərlər, “ağac bar verdikcə başını aşağı salar”. Bu nə sadəlik, nə də təbazökarlıqdır.
Başqa bir müşahidəm : mübarizə “xəstələri”, əslində, “şər deməsən, xeyir olmaz” prinsipi ilə yaşamalıdırlar. Bu da nə pessimizm, nə də fatalizmdir.
Bunlar sadəcə düşüncə tərzi və seçimdir. Müsbət cəhətləri olduğu kimi, mənfiləri də var, ancaq bunu bilməsəniz də olar.